Shining, Sarkom, Svarttjern

Biebob, Vosselaar, 08 maart 2010.

Tekst: Morbid Geert

Nadat we daags voordien een compleet uitverkochte Biebob hadden meegemaakt, was het een schril contrast om voor deze sterke black metal affiche zo weinig toeschouwers te zien opdagen. Wellicht zat het er voor iets tussen dat het maandag was, dat er al zoveel concerten te doen waren en dat Shining pas nog de Benelux doorkruiste, maar toch… Hoe dan ook, mensen met een voorliefde voor echt donkere muziek die afwezig waren, misten iets. Openers Svarttjern zijn natuurlijk nog vrij onbekend, maar hun debuut ‘Misanthropic Path Of Madness’ mocht er zeker wezen. De messcherpe black van dit Noorse combo gaat door merg en been en valt in de categorie van bands als Ragnarok. Geen wonder, want hun frontman HansFyrste maakt ook daar deel van uit. Er werd behoorlijk strak doorgebeukt en de heren gaven wat ze hadden hoewel ze moesten openen voor een handvol volk, maar toch misten we iets. Zo agressief als Svarttjern overkwam, zo eentonig klonken ze ook. Er werd net iets teveel aan hetzelfde tempo doorgeraasd en dat maakte dat je na een tijdje afgestompt raakte.

Hun landgenoten van Sarkom maakten gelukkig veel goed. Initieel klonken ze wat rommelig, maar gaandeweg kreeg hun heerlijk rauwe black alsmaar meer vat op de toeschouwers en dat vertaalde zich in alsmaar heftiger reacties. Sneltreinen als ‘Bestial Supremacy’ werden dan wel tegen een onmenselijk tempo doorheen de boxen geslingerd, maar door de lugubere breaks tussen de blasts door bleven ze je grijpen. Bovendien verstond Sarkom ook de kunst om af en toe een trage headbanger als ‘Inferior Bleeding’ in de schaal te gooien en dat maakte hen een pak beter verteerbaar dan Svarttjern. Hét hoogtepunt van de set was echter de Darkthrone-klassieker ‘In The Shadow Of The Horns’, die met maar liefst drie growlers werd gebracht, aangezien HansFyrste en Niklas Kvarforth (Shining) hun ding kwamen meedoen.

Het werd pas echt kicken toen de Zweedse madmen van Shining het podium op kwamen. We wisten al langer dat deze mannen dan wel serieus depressieve muziek maken, maar verder niet altijd even serieus te nemen vallen, en dat bleek ook nu weer. Niklas Kvarforth kerft zich dan niet langer open op het podium, doch dat neemt niet weg dat hij behoorlijk uit het dak kan gaan met brandende sigarettenpeuken op zijn buik en het tongdraaien met zijn bassist… al was het maar om de ‘true black metal’ fans op het dak te jagen. Maar hoezeer dat showgedrag ook opvalt, Shining blijft door dat alles heen altijd even pakkend als band. Niklas’ stem is uniek en dient eerder als een instrument dat kreunt, gilt, gromt en loeit, al naargelang de intensiteit van de emoties die hij wil vertolken. Zet daarbij een superbegeleidingsband en je hebt meteen een concert om U tegen te zeggen. Het was dan wel de derde keer in evenveel maanden dat we de band aan de slag zagen, we verveelden ons geen seconde en kregen ook de sterkste set van de drie te zien, ondanks de tol die de afterparty van daags voordien eiste. De songs van hun meesterwerk ‘V - Halmstad’ weekten het meeste los bij de fans (niet verwonderlijk, gezien het hun beste werk tot nog toe is), maar ook niet bepaald misselijke ‘VI – Klagopsalmer’ kreeg een flinke hap van de set toebedeeld. Het feit dat dit album allesbehalve de verdiende ondersteuning kreeg van hun toenmalige label Osmose, zorgde ervoor dat Niklas iedereen aanzette tot het voluit brullen van ‘Fuck France!’ onder het mom van de stelling ‘Waarom noem je frieten ‘french fries’ als je weet dat ze uit België komen?’. Typische wrange Niklas-humor die perfect past bij zijn cynische ‘suicidal black’. En of je daar nu van houd of niet, Shining blijft een prima entertainende band die tegelijk ook nog eens een erg gave brok en eigenzinnige muziek weet neer te zetten. Wij genoten alvast en hopen dan ook dat Shining volgende keer iets meer publiek mag trekken… want ze verdienden het!