Katatonia, Swallow The Sun, Long Distance Calling

Biebob, Vosselaar, 07 maart 2010.

Tekst: Morbid Geert

‘Lang geleden dat we nog eens zo’n volgepropte Biebob mochten aanschouwen’ was de eerste gedachte die in ons opkwam toen we vanuit de koude buitenlucht het meteen naar tropische temperaturen piekende interieur van onze favoriete metaltempel binnenstapten. Geen wonder, want het was al erg lang geleden dat Katatonia nog op onze podia stond en bovendien hadden ze niet bepaald een stel misselijke supports meegebracht, integendeel. Voor ondergetekende was Long Distance Calling een heuse revelatie en we waren zodanig onder de indruk van hun set, dat we meteen hun nieuwste album ‘Avoid The Light’ aanschaften. Dat hun merchandise direct na hun set zowat onder de voet gelopen werd door kooplustigen, zegde al evenveel als de uiterst positieve reacties die het vijftal uit Münster ten deel vielen toe ze hun ding deden op het podium. Weinig instrumentale bands weten je zo bij de strot te pakken, maar hun met progressieve elementen doorspekte post rock vol langgerekte psychedelica die meteen aan Monkey 3 deed denken was overweldigend knap. De tevredenheid straalde dan ook van de heren af toen ze als opener op hun allereerste concert van de tournee al meteen zo bejubeld werden door een nokvolle tent.

De Finse doom/death meesters van Swallow The Sun waren al vertrouwd met de warme ontvangst, maar toonden daar alleszins niks van toen ze op het podium stonden. Hun set was dan wel sterk en goed uitgebalanceerd, maar geen enkel moment toonde de band dan ook maar iets van positieve emoties. Gelukkig maakten ze dit goed door een quasi perfecte weergave van een hele rist songs van de nieuwe cd ‘New Moon’ (waaronder de titelsong, ‘Sleepless Swans’ en ‘These Woods Breathe Evil’), al bleven de hoogtepunten toch vooral ‘Hope’ en ‘Don’t Fall Asleep’ van hun vorige volwaardige album ‘Hope’. Kortom: een aardige set, maar toch niet zo meeslepend als we gehoopt hadden.

Maar ach, wat maakte het allemaal uit, nu het de beurt was aan Katatonia? Het was al een jaar of zeven geleden sinds ze de laatste keer België doorkruisten, maar dat had de honger van de fans er enkel groter op gemaakt. In die tijd is de band geëvolueerd tot een ware topband. Some may call it shoegaze, maar in onze ogen speelt Katatonia nog steeds superieure melodieuze doom metal met een heel eigen smoelwerk. Gitarist Anders Nyström en zanger Jonas Renske lieten zich destijds stevig inspireren door het oude Paradise Lost-werk, maar anno 2010 brengen zij ultramelancholische doom met een progressief randje dat sterk aan hun bloedbroeders van Opeth doet denken. Bovendien is vooral Jonas’ zang enorm sterk gegroeid op het podium, waardoor je toch een compleet andere band te horen krijgt. Waar ’s mans breekbare stem destijds nog vaak door de mand viel zodra hij zich staande moest houden tussen de logge gitaren, heeft de heer Renske nu een nog steeds even gevoelige, maar tegelijk erg krachtige stem die live even stabiel is als op plaat. We werden dan ook getrakteerd op een heus festijn van een show. De nadruk lag natuurlijk op het recentere werk (zoals dat eigenlijk hoort) en ‘Night Is The New Day’ en ‘The Great Cold Distance’ waren dan ook evenredig vertegenwoordigd met klassebakken als ‘My Twin’, ‘July’, ‘The Longest Year’, ‘Liberation’, ‘Day And Then The Shade’,… Tussendoor werden we echter ook nog voorzien van enkele oudere songs, waarbij ‘Teargas’ niet voor de volle honderd procent uit de verf kwam, maar de klassieker ‘Saw You Drown’ tot groot plezier van iedere fan alle verwachtingen waarmaakte. Na deze schitterende set konden we dan ook maar één ding concluderen: Katatonia op Graspop 2010, alstublieft!