Hail Of Bullets, In-Quest

Biebob, Vosselaar, vrijdag 04 maart 2011

Wie zin had in een partij bottenbrekend death metalgeweld, zat op 4 maart als gebeiteld in den Biebob. Hail Of Bullets is één van de beste death metalbands van Nederland en wij waren er niet rouwig om dat we als Vlaamse tegenhanger In-Quest op het podium hadden staan.

Het was merkbaar dat In-Quest een thuismatch speelde, want heel wat van hun Kempische aanhang was van de partij. Geen vals chauvinisme evenwel, want deze gasten verdienen echt wel wat meer aandacht. De band heeft doorheen de jaren een vrij unieke stijl ontwikkeld die je herkent uit de massa, iets wat niet van elke band gezegd kan worden. De grindinvloeden uit het verre verleden zijn tot een minimum geslonken, maar in de plaats daarvan wordt je bestookt met grillige songpatronen die je heen en weer slingeren tussen furieuze blastpartijen en complexe breaks, met regelmatig een gierende solo die vaak verrassend melodieus is. Bovendien kunnen ze soms verrassend groovy uit de hoek komen, al blijft hun belangrijkste kenmerk wellicht het verkillende, moderne en haast machinaal aandoende gitaarwerk dat je compleet murw weet te beuken. Sinds de komst van brulboei Mike Löfberg, een Zweed die op het podium een strot van jewelste opzet én het publiek weet te bespelen, ging de live-presentatie van de band er zeker op vooruit, al mag gerust gesteld worden dat ook de rest van de band zich zéker niet onbetuigd laat. Door de band genomen lag het tempo van de set verschroeiend hoog, met uitzondering van de onheilspellende en doomy oorlogsmars ‘Warpath’. Wij konden alvast geen minpuntjes vinden in deze show, integendeel. Bovendien had In-Quest een messcherp geluid, waardoor elk detail overkwam zoals het hoorde.

De ‘all-star’ death metal van Hail Of Bullets hoeft evenmin nog een introductie natuurlijk. De heren zijn of waren dan wel actief in gerenommeerde acts als Asphyx, Thanatos, Gorefest en Houwitser, maar het succes dat ze met hun samenwerking hebben, overtreft alle verwachtingen. Veel optredens doen ze echter niet buiten het festivalcircuit, zodat we erg tevreden waren om hen in de beste omgeving te zien: een club. Hail Of Bullets heeft zich qua sound dan wel vooral gericht op de keiharde death metal die eind jaren ’80 ontstond in Stockholm, maar heeft toch meer eigenheid dan de vele hedendaagse acts die in die stad zelf actief zijn tegenwoordig. Dat is niet weinig te wijten aan de markante grunts van Martin van Drunen, haast een icoon in dit genre en met niemand anders te vergelijken. Bovendien trok de solide fundering van de ritmesectie een Atlantikwall op waarop de gitaristentandem Gebédi – Baayens helemaal loos mocht gaan met hyperlompe riffs en gierende solo’s. Deze sonische stormloop past natuurlijk perfect bij het concept van de band, de Tweede Wereldoorlog. Toch was het niet alleen steeds maar beuken, al leg je de belegering van ‘Stalingrad’ natuurlijk het best uit met een ziekelijke aanval op je trommelvliezen. Toch bleef er ook voldoende ruimte over om emoties in de songs te leggen. De vibes in de gitaren van ‘Tokyo Napalm Holocaust’ deden de haren op je armen rechtop staan en wisten perfect het apocalyptische gevoel van die bombardementen vast te leggen, terwijl je pas echt kippenvel kreeg bij de melodieuze leads in ‘Berlin’.

Er was weliswaar geen massa volk komen opdagen, maar wie er wel was, kreeg wel twee volumineuze gangen geserveerd met schotels dampende death metal zoals het hoort.

Morbid Geert