AN EVENING WITH DIMMU BORGIR

Trix, Antwerpen

Zaterdag 12 november 2011

Tekst: Morbid Geert

Het was alweer even geleden dat we Dimmu Borgir hier te lande nog konden zien als headliner, want de enige tournee die de Noorse black metalband ondernam ter promotie van hun recentste album ‘Abrahadabra’, was in het kielzog van Korn. Wellicht een goede zet van de band om een breder publiek aan te boren, maar voor de fans van het eerste uur was het géén goede zaak, gezien ze de band er slechts een goed half uurtje zouden zien spelen. Dimmu Borgir had zich dan ook geen betere timing kunnen opleggen dan nu een thema-avond op te zetten onder de titel ‘An evening with Dimmu Borgir’. Het concept? Geen supportband, maar wél een dubbelshow van Dimmu Borgir in een avondvullend programma. Het Duitse Metal Hammer organiseerde samen met de band een enquête onder de fans om te horen welke oude plaat de band integraal zou moeten brengen en de keuze viel (niet geheel verwonderlijk) op ‘Enthrone Darkness Triumphant’, de doorbraakplaat van de band uit 1997. Tijdens deel 1 van de show werd deze plaat dus integraal gebracht en het was meteen duidelijk dat de schijf een ‘evergreen’ is die nog niks van haar kracht verloren is. De band opende meteen met de klassiekers ‘Mourning Palace’ en ‘Spellbound (By The Devil)’, waardoor de avond al meteen niet meer stuk kon voor de uitverkochte (en inmiddels op haar kop staande) zaal. Toch vond ondergetekende het nog net iets leuker wanneer men niet de ‘meezingers’ speelde, maar grimmiger werk als ‘Master Of Disharmony’ en het geselende ‘Relinquishment Of Spirit And Flesh’. Hoe dan ook, het was een erg aangename ‘trip down memory lane’ en na veertien jaar stonden de songs nog allen als een huis. Het enige minpunt ten opzichte van destijds is het hele ‘hey, hey, hey’-gedoe van het publiek, waarbij we oprecht met weemoed terugdachten aan de eerder onderkoelde presentatie van destijds. Het hoeft niet allemaal ‘true and evil’ te zijn, maar te vrolijk moet black metal echt niet worden. Het enige andere minpunt (dat gedurende de hele avond opviel) was dat de gitaren veel te ver achterion de mix stonden en constant werden overstemd door de keyboards en drums. Jammer, want Galder en Silenoz gaven echt wel het beste van zichzelf en toonden aan wat een goed geoliede tandem ze vormen. Achteraf ontdekten we dat er een nieuwe geluidsman mee was voor deze tournee en dat de jongeman deze avond pas voor de tweede keer Dimmu’s geluid deed. Iedereen moet het ergens leren natuurlijk, maar wij vonden het wel jammer dat de man zijn ding niet eerst grondiger onder de knie had alvorens met Noorwegen’s grootste black metalband de hort op te gaan. Op naar deel 2 van de show, na een korte pauze. Hierin mochten we een ‘best of’-set verwachten met deels klassiekers, deels nieuw werk. Helaas kreeg drummer Daray meteen de kans om een drumsolo te brengen (the horror, the sheer horror!), maar gelukkig kon dat de vaart niet uit de set halen omdat men pas net terug begon te spelen. Toch mocht men dit soort drummasturbatie achterwege laten en in plaats een song meer spelen. Na deze valse start ging de band er gelukkig weer stevig tegenaan. Van hun nieuwste album ‘Abrahadabra’ passeerden onder andere ‘Gateways’ (met de achtergrondzang van Agnete Kjølsrud van Djerv, weliswaar op band) en het anthem ‘Dimmu Borgir’, maar van ons hadden ze er gerust nog een paar meer mogen toevoegen. Verder werd er ook stevig de nadruk gelegd op ‘Puritanical Euphoric Misanthropia’ (naar onze bescheiden mening één van de absolute hoogtepunten in de carrière van de band!), waarvan monstersongs ‘Progenies Of The Great Apocalypse’, ‘Kings Of The Carnival Creation’ en het heerlijk mechanische ‘Puritania’ de revue passeerden. In songs als het epische ‘The Serpentine Offering’ misten we toch wel de inbreng van ICS Vortex, wiens bombastische zang steeds een mooie toevoeging was, ook al ving men dat deels op door de tape te laten meelopen voor die stukken. Ook al was het niet ideaal om Shagrath te zien meelippen op stukken die hijzelf niet zong, het was beter om ze op band te hebben dan helemaal niet, want ze zijn toch de kers op de taart in deze songs. Hoe dan ook, de totaalindruk was alleszins positief en Dimmu Borgir gaf zich duidelijk helemaal, zowel de vaste kern (Shagrath, Silenoz en Galder) als de sessieleden die het sextet vervolledigen. Toen we dus huiswaarts trokken, hoorden we dan ook enkel enthousiaste fans die blij waren dat ze hun favoriete band eens zo lang aan het werk hadden kunnen zien en horen… en daar konden we het deze keer mee eens zijn zonder enige cynische toevoeging.